Van wereldkampioen tot toeschouwer: opnieuw een WK zonder Italië

Het Italiaanse voetbal, ooit een symbool van trots en succes, verkeert momenteel in zwaar weer. Overhaaste beslissingen en een gebrek aan jong talent hebben ertoe geleid dat de nationale ploeg nu voor de derde keer op rij het wereldkampioenschap mist.

In de finale van de play-offs tegen Bosnië en Herzegovina kwam Italië aanvankelijk op voorsprong. Na een rode kaart voor Bastoni kregen de Bosniërs echter steeds meer controle over de wedstrijd en wisten ze voor het einde van de reguliere speeltijd gelijk te maken. Uiteindelijk won Bosnië na een spannende strafschoppenserie, waardoor Italië voor de derde keer op rij niet naar het wereldkampioenschap gaat.

Na de wedstrijd werden er onmiddellijk excuses gemaakt over beslissingen van de arbitrage, het stadion en simpelweg pech. Maar de harde waarheid is dat het Italiaanse voetbal de prijs betaalt voor een verouderd systeem dat de ontwikkeling van het spel en jong talent niet op de eerste plaats stelt.

Er heerst een cultuur waarin een 0-0 gelijkspel als beter wordt beschouwd dan een nederlaag. De focus ligt meer op "niet incasseren" dan op "uitdelen". Dit heeft geleid tot een voorkeur voor ervaren spelers boven jong talent, waarbij de fouten van jonge spelers niet worden geaccepteerd. Italië betaalt de prijs voor een mentaliteit die investeert in infrastructuur, maar de ontwikkeling van jong talent totaal verwaarloost.

Terwijl landen als Spanje jonge sterren zoals Yamal, Pedri en Nico Williams voortbrengen, en Engeland vertrouwt op Saka en Bellingham, lijkt Italië geen spelers van dat kaliber te hebben. Er is niemand die het verschil kan maken met een dribbel of een beslissende actie.

In Italië is het veiliger om te kiezen voor gevestigde buitenlandse spelers dan om te investeren in de potentie van jonge talenten. Degenen die dat wel durven worden vaak bekritiseerd omdat het resultaat op korte termijn niet gegarandeerd is. Maar wie niet verandert en niet meegroeit betaalt uiteindelijk de hoogste prijs: het resultaat.

Is het resultaat dan het enige dat telt? Als dat zo is, dan is de conclusie dat Italië voor de derde keer op rij het WK mist. Vergelijkingen met andere landen zijn misschien niet eerlijk, maar zelfs als we enkel kijken naar jonge talenten van Bosnië, zoals Alajbegovic en Bajraktarevic, zien we dat zij beschikken over vaardigheden die Italiaanse spelers momenteel missen.

Een voorbeeld van durf en creativiteit is Bajraktarevic, de jonge PSV'er, die met een prachtige 'elastico' twee Italiaanse verdedigers passeerde. Ondanks dat zijn poging niet succesvol was kreeg hij applaus van het publiek. In Italië zou zo'n actie waarschijnlijk op kritiek stuiten.

Waarom is het normaal om in de 41e minuut van de eerste helft tijd te rekken na een doelpunt? Waarom zijn de kansen op het WK afhankelijk van groepsdynamiek, terwijl andere landen lange termijn plannen maken? Waarom wordt de 'veilige' Politano eerder gekozen dan Palestra, die ongetwijfeld de beste rechtsbuiten van de Serie A is? En waarom wordt Chiesa opgeroepen uit dankbaarheid voor het EK 2021, terwijl jongere spelers zoals Zaniolo of Cambiaghi worden genegeerd?

De nationale ploeg van Italië weerspiegelt misschien wel de staat van het land. Een team dat veteranen opstelt uit dankbaarheid in plaats van op basis van verdienste, dat vertrouwt op contacten in plaats van op kwaliteiten en weinig ruimte biedt aan jongeren, is mogelijk een afspiegeling van de bredere problemen in de Italiaanse samenleving.

Het huidige systeem, dat een 5-3-2 opstelling als de beste tactiek beschouwt om geen doelpunten te incasseren, belemmert de ontwikkeling van aanvallende spelers. De focus ligt op het behouden van de status quo in plaats van het creëren van een dynamisch team. Terwijl Donnarumma en Tonali de enige topspelers zijn die het verschil kunnen maken, is het duidelijk dat verandering noodzakelijk is.

Het typische Italiaanse spel heeft het land in het verleden veel succes gebracht, maar het is tijd om te beseffen dat er iets moet veranderen. In de afgelopen decennia is het Italiaanse voetbal in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. Drie keer op rij is het WK misgelopen, en het lijkt erop dat er geen wil is om te veranderen. Als de eerste reacties vol trots zijn en men zich haast om te zeggen dat er geen ontslagen zullen vallen, dan is dat misschien niet alleen een reflectie van het heden, maar ook van de toekomst.