Reinier de Ridder wist Roman Dolidze zaterdag 22 augustus 2026 al in de eerste ronde te verslaan tijdens UFC Fight Night in Sacramento. Na afloop kon de Bredanaar zijn emoties niet bedwingen: hij zakte op zijn knieën in de kooi en barstte in tranen uit. Voor De Ridder betekende de zege het einde van twee nederlagen op rij en de eerste overwinning in zijn nieuwe gewichtsklasse, het lichtzwaargewicht.
De Ridder en Dolidze stonden tegenover elkaar op het hoofdprogramma van UFC Fight Night: Hernandez vs. Rodrigues, in de Golden 1 Center in Sacramento, Californië. Het duel was voor beide vechters een terugkeer naar de 205 pond, nadat ze de voorgaande jaren in het middengewicht actief waren. Voor De Ridder ging het om zijn debuut in de UFC op dit gewicht.
Na een korte openingsfase probeerde Dolidze de strijd naar de grond te verplaatsen met een beenaanval, maar De Ridder liet zich daar niet door verrassen. Hij bleef overeind staan, wachtte de poging rustig af en ging vervolgens zelf over tot de aanval met grondwerk. Wat volgde was een eenzijdige partij, waarin de Nederlander tientallen ongepareerde stoten plaatste vanuit rugcontrole en later vanuit de mount. Bij 4 minuten en 1 seconde in de openingsronde greep scheidsrechter Frank Trigg in en beëindigde hij het gevecht.
Emoties na moeilijke periode
De emoties na afloop kwamen niet alleen voort uit het gevecht zelf. „Het is allemaal wel heel veel geweest”, zei De Ridder, met tranen in zijn ogen, kort na de zege. Later op Schiphol, waar hij zijn koffers van de band haalde, herhaalde hij die woorden: „Het is allemaal gewoon heel veel geweest.”
De vechter, bekend om zijn nuchtere en stoïcijnse houding, liet zich zaterdagavond van een andere kant zien. Naast het sportieve gemis speelde ook het gemis van zijn gezin een rol. Hij vertrok ruim twee maanden eerder naar Miami voor zijn trainingskamp, terwijl zijn vrouw en kinderen in Breda achterbleven. Acht weken zag hij hen niet. „Zometeen zie ik ze gelukkig weer. Het is heel fijn om weer terug naar huis te gaan”, aldus De Ridder. „Normaal ben ik nooit zo emotioneel, maar ergens is het ook mooi om je zo te uiten als het wél gebeurt. Het overkomt je gewoon.”
Nieuwe gewichtsklasse
De vorige twee optredens van De Ridder eindigden in een nederlaag, tegen Brendan Allen en tegen Caio Borralho. Beide partijen vochten in het middengewicht, waarvoor De Ridder telkens ongeveer 14 kilo moest afvallen. Die weightcuts zorgden voor fysieke problemen die hem uiteindelijk deden besluiten naar het lichtzwaargewicht te verhuizen.
„Ik was mijn lichaam kwijt, de afgelopen twee partijen. Ik kon niet presteren. Het frustrerende is dat ik weet dat ik die twee gasten kan pakken, maar het gebeurde niet omdat ik niet mezelf was”, blikte hij terug op die periode.
Tegen Dolidze voelde dat anders. „Het gevecht liep precies zoals ik had verwacht”, zei De Ridder. „Ik wist dat ik hem op de grond veel schade kon aanbrengen. Ik wilde met die stoten toewerken naar een choke, maar dat was niet eens meer nodig.”
Op het moment dat hij merkte dat Dolidze niet langer partij kon bieden, zocht hij oogcontact met de scheidsrechter. „Ik keek naar de scheidsrechter met het idee van: volgens mij kun je het gevecht nu wel stoppen, het is klaar zo. Ik vond het niet meer nodig om hem nog te slaan.” Trigg liet het gevecht nog enkele seconden doorlopen voordat hij ingreep.
De Ridder nog niet klaar
De Ridder hield aan de zege weinig meer over dan een wat dikkere hand. „Door het vele stoten is mijn hand wat dikker geworden, maar verder heb ik geen schade.” Ambities voor de rest van het jaar heeft hij wel. „Dit jaar wil ik sowieso nog één keer vechten. Ze gaan er allemaal aan in deze divisie.”
Met deze overwinning verstevigt De Ridder zijn positie in het lichtzwaargewicht, een klasse waarin hij bij ONE Championship eerder al eens kampioen was. Voor Dolidze betekende de nederlaag zijn derde verliespartij op rij.
Let op: odds kunnen onderhevig zijn aan veranderingen
