Hoe Arsenal de Premier League-titel veroverde

Na 22 jaar wachten is het Arsenal eindelijk gelukt: de club is opnieuw kampioen van de Premier League.

Sinds de laatste titel in het seizoen 2003/04 beleefden de Gunners wat voormalig directeur Vinai Venkatesham in 2020 omschreef als "de meest uitdagende periode" in de clubgeschiedenis. Nu staan ze eindelijk weer aan de top van het Engelse voetbal.

Het was een lang proces van gestage verbetering, vooral onder leiding van Mikel Arteta in de afgelopen zeven jaar. We lichten enkele sleutelfactoren uit die Arsenal hebben geholpen om zich opnieuw tot kampioen van Engeland te kronen.

Arteta als onbetwiste leider

Nu het roemrijke tijdperk van Pep Guardiola bij Manchester City ten einde loopt, is het goed mogelijk dat een nieuwe dynastie, geleid door een andere Spanjaard, het Engelse voetbal gaat domineren. Hoewel het misschien voorbarig is om te suggereren dat Arteta zelfs maar de helft kan bereiken van wat Guardiola heeft gepresteerd, staat hij nu al aan de top en lijkt hij zijn carrière de komende jaren verder uit te bouwen.

Mocht hij nog meer successen boeken in het Emirates Stadium, dan zal de beslissing om hem de eindverantwoordelijkheid te geven over de meeste zaken bij de Noord-Londense club als een meesterzet worden beschouwd. In 2020 promoveerde de clubleiding Arteta van hoofdcoach naar manager van het eerste elftal. Dit was niet alleen een erkenning voor zijn werk aan de speelstijl, maar ook voor zijn impact die veel verder reikte dan alleen het veld.

Voor elke aandachtige volger van de Premier League is het duidelijk dat Arteta een ijzersterke cultuur binnen de club heeft weten te creëren, die in schril contrast staat met de sfeer die hij bij zijn aantreden aantrof. Zijn transformatie kostte tijd – een luxe die managers in het moderne topvoetbal zelden krijgen – maar met een Premier League-titel op zak en een finale van de UEFA Champions League in het vooruitzicht, heeft het vertrouwen van Arsenal in Arteta zich dubbel en dwars uitbetaald.

Een verfijnde speelstijl

De speelwijze van Arsenal wordt vaak bekritiseerd, maar het simpele feit is dat Arteta en zijn staf een manier hebben gevonden om consistent te winnen in de meest competitieve competitie ter wereld. Drie opeenvolgende tweede plaatsen in de Premier League toonden al aan dat de Gunners een topploeg waren, maar kleine aanpassingen hebben hen nu eindelijk over de streep getrokken.

Wat is er veranderd? In het verleden had Arsenal moeite om teams te breken die zich met een laag blok ingroeven. De oplossing werd gevonden in het gebruik van het dynamische middenveld, dat met vroege, directe ballen in de diepte de flanken bestookt. Tegenstanders krijgen hierdoor nauwelijks de kans om zich goed te organiseren. De kwaliteit die Arsenal op de vleugels bezit met spelers als Bukayo Saka, Noni Madueke, Leandro Trossard en Gabriel Martinelli, stelt hen in staat om vaker doelgevaar te creëren dan de meeste andere ploegen.

Met Saka, die doorgaans de rechterflank bezet, zoekt Arsenal voortdurend de aanval via die kant. Dit seizoen was dat niet anders: bijna de helft van alle aanvallen in het laatste derde van het veld kwam via de rechterkant.

Een ander cruciaal element zijn de standaardsituaties. Arsenal is niet alleen briljant in het scoren hieruit, maar weet ook een groot aantal hoekschoppen en vrije trappen op de flanken af te dwingen dankzij hun aanvallende speelstijl. Declan Rice en Saka zijn uitmuntende technici die met scherpe, indraaiende voorzetten meedogenloos het zesmetergebied bestoken. Vooral Rice blinkt hierin uit: maar liefst 42% van zijn hoekschoppen vanaf links belandt in die specifieke zone. Met spelers als Gabriel, William Saliba, Riccardo Calafiori en Jurriën Timber die deze voorzetten met overtuiging aanvallen, is het voor elke verdediging een enorme uitdaging om hen af te stoppen.

Gerichte aankopen

Het is logisch dat de huidige selectie van Arsenal onherkenbaar is in vergelijking met het team dat Arteta in 2019 overnam. De manier waarop de club in de daaropvolgende jaren een winnend elftal heeft samengesteld, is echter ronduit geniaal te noemen.

Natuurlijk gaan hier duizelingwekkende transferbedragen mee gepaard. Maar een blik op clubs als Chelsea en Manchester United leert dat geld uitgeven slechts één deel van de puzzel is; je moet het ook op de juiste manier doen. De transferstrategie van Arsenal is op twee fronten briljant geweest. Ten eerste werden spelers gericht aangetrokken die pasten bij een specifieke speelstijl. Ten tweede werd er een brede selectie opgebouwd, waardoor de ploeg gedurende het lange en zware seizoen op een constant hoog niveau kon presteren.

De komst van spelers als Piero Hincapié, Kepa Arrizabalaga, Christian Nørgaard, Cristhian Mosquera en Noni Madueke afgelopen zomer was een duidelijk signaal. De selectie van manager Mikel Arteta moest aanzienlijk worden versterkt voor een seizoen waarin Arsenal eindelijk weer een prijs moest pakken.

Met name Hincapié, Madueke en Mosquera hebben een cruciale rol gespeeld. Door blessures bij sleutelspelers als Ben White, Jurriën Timber, Bukayo Saka en Riccardo Calafiori stonden zij gezamenlijk 42 keer in de basis in de competitie, waarmee ze de ploeg op cruciale momenten overeind hielden.

Zelfs de bijdrage van Gabriel Jesus, die soms over het hoofd wordt gezien, was van onschatbare waarde. Zowel in de eigen competitie als in Europa was hij op belangrijke momenten trefzeker.

Arteta en zijn technische staf hadden al langer een meer directe speelstijl voor ogen. Het transferbeleid is volledig afgestemd op die visie. Naast de eerder genoemde zomeraanwinsten heeft Arsenal sinds het seizoen 2023/24 ook spelers als Mikel Merino, Declan Rice, Jurriën Timber, Riccardo Calafiori en Viktor Gyökeres gehaald. Al deze spelers werden specifiek geselecteerd om de fysieke kracht van het elftal te vergroten.

Deze perfecte afstemming tussen het aankoopbeleid en de coaching heeft Arteta in staat gesteld een speelstijl te implementeren die Arsenal weer heeft teruggebracht naar de absolute top van het voetbal.